Το ιστορικό μυθιστόρημα ήταν ανέκαθεν ένα δημοφιλές είδος. Ωστόσο, φαίνεται πως τα τελευταία χρόνια το φαινόμενο γίνεται περισσότερο έντονο, αφού διαβάζουμε όλο και περισσότερα βιβλία που βασίζονται σε αρχαιοελληνικούς μύθους, την ελληνική μυθολογία και ποικίλες μυθολογικές μορφές, προσωπικότητες και θεότητες. Παρατηρείται ιδιαιτέρως μία στροφή και έμφαση σε γυναικείες μυθολογικές προσωπικότητες, με πολλά από τα ιστορικά μυθιστορήματα που καταπιάνονται με αυτές, να σημειώνουν αξιοσημείωτη επιτυχία στο αναγνωστικό κοινό.
Έχοντας διαβάσει την Κίρκη της Madeline Miller και έχοντας μείνει με τις καλύτερες των εντυπώσεων, αποφάσισα να διαβάσω και την Αριάδνη της Jennifer Saint. Όπως φαίνεται και από τον τίτλο, η συγγραφέας εστιάζει στην ιστορία της Αριάδνης, της πριγκίπισσας της Κρήτης, εγγονής του Θεού Ήλιου και κόρης του Μίνωα, ειπωμένη από τη δική της οπτική γωνία. Η συγγραφέας βασίζεται και «μπλέκει» διάφορους μύθους που σχετίζονται με την Αριάδνη, θέλοντας να δώσει βήμα στη σκέψη πως οι γυναίκες όχι μόνο ζουν στη σκιά των ισχυρών αντρών, αλλά, πολλές φορές, καταλήγουν να τιμωρούνται και για τα λάθη τους.
Ήδη από την αρχή της ιστορίας, η Αριάδνη παρουσιάζεται ως μία πριγκίπισσα που δεν μπορεί να βρει τη θέση της στον κόσμο που την περιβάλλει. Περνάει τις μέρες της χορεύοντας στο παλάτι του Μίνωα, με το βάρος της θεϊκής καταγωγής της, έχοντας να αντιμετωπίσει έναν πατέρα που ενδιαφέρεται μόνο για την εξουσία, μία μητέρα που έχει χαθεί για τα καλά στα σκοτεινά μονοπάτια του μυαλού της κι έναν αδερφό, τον Μινώταυρο που είναι καταδικασμένος να περάσει τη ζωή του ως τέρας, τρώγοντας τους νέους και τις νέες της Αθήνας. Μοναδική της παρηγοριά είναι η αδερφή της, Φαίδρα, που ωστόσο είναι αρκετά νεότερη και δε δείχνει να αντιλαμβάνεται το βάρος της τραγικής μοίρας που «κουβαλά» η οικογένειά τους.
Η εμφάνιση του νεαρού Θησέα, που είναι αποφασισμένος ν’αλλάξει τη μοίρα των Αθηναίων, αποτελεί μία ευχάριστη και αναπάντεχη αλλαγή τόσο για την Αριάδνη όσο και για τη μικρότερη Φαίδρα, με τις δύο αδερφές να γοητεύονται από τον πρίγκηπα της Αθήνας. Όταν η Αριάδνη αποφασίζει να βοηθήσει τον Θησέα, ουσιαστικά προδίδοντας τον τόπο και την οικογένειά της, ακολουθεί πια συνειδητά της μοίρα της. Ο Θησέας σκοτώνει τον Μινώταυρο και βγαίνει ασφαλής από τον λαβύρινθο, φεύγοντας με την Αριάδνη από την Κρήτη.
Η ερωτευμένη Αριάδνη ακολουθεί τον Θησέα, πιστεύοντας πως θα την πάρει μαζί του στην Αθήνα για να την παντρευτεί. Ωστόσο, εκείνος την προδίδει και την εγκαταλείπει στο νησί της Νάξου, αβοήθητη και χωρίς τρόφιμα. Η Αριάδνη δείχνει να αποδέχεται τελικά την μοίρα της, περιμένοντας καρτερικά το τέλος της. Ωστόσο, δεν αργεί να κάνει την εμφάνισή του ο Θεός Διόνυσος, που τη σώζει, τη βοηθά, την κάνει ιέρειά του και αργότερα, την παντρεύεται και αποκτά μαζί της πολλά παιδιά.
Κι ενώ στο πρώτο περίπου μισό του βιβλίου βλέπουμε μόνο την οπτική της Αριάδνης, αργότερα αρχίζει να εμφανίζεται κι εκείνη της Φαίδρας, που καταλήγει να εναλλάσσεται με της Αριάδνης. Όσον αφορά τη Φαίδρα, μας δίνεται η εντύπωση πως έχει μεγαλώσει στη σκιά της οικογένειάς της και των δραμάτων της. Μα, είναι αναγκασμένη να ακολουθήσει και εκείνη τη δική της μοίρα, αφού καταλήγει σύζυγος του Θησέα, που ποτέ της δεν ερωτεύεται, οριακά ανέχεται και καταλήγει να δημιουργήσει οικογένεια μαζί του. Η τραγικότητα της Φαίδρας κορυφώνεται όταν ερωτεύεται παράφορα τον προγονό της, Ιππόλυτο, γεγονός που θα έχει τρομακτικές συνέπειες για όλους.
Τελικά, το βιβλίο παρακολουθεί τις ζωές των δύο αδελφών μέχρι τον θάνατό τους με ποικίλες εναλλαγές στην αφήγηση. Το τελικό και βασικό μήνυμα του μυθιστορήματος παραμένει ότι οι γυναίκες συχνά τιμωρούνται για τα εγκλήματα των ανδρών της ζωής τους, παγιδεύονται στη μοίρα που άλλος ορίζει γι’αυτές και δεν έχουν καν λόγο για το ποιο θα είναι το τέλος τους.
Για να είμαι ειλικρινής, είχα περισσότερες προσδοκίες από το συγκεκριμένο βιβλίο και με απογοήτευσε σε κάποιο βαθμό. Πρόκειται για ένα βιβλίο που βρίθει περιγραφών, αλλά η δράση απουσιάζει αισθητά. Επίσης, δεν υπάρχουν αρκετοί διάλογοι και η εξέλιξη του βιβλίου «προχωρά» αργά, με αυτά τα χαρακτηριστικά να με κουράζουν κατά την ανάγνωσή του. Έτσι, το διάβαζα με αρκετά αργό ρυθμό και το άφηνα κατά περιόδους. Επίσης, οι χαρακτήρες, πέραν της Αριάδνης, δεν είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένοι και θα μπορούσαν να έχουν εξερευνηθεί περισσότερο χωρίς να περιορίζονται στις αναφορές των σχετικών μύθων.
Ουσιαστικά, η συγγραφέας δεν εμπλούτισε ούτε τους χαρακτήρες, ούτε τα γεγονότα της ιστορίας με επιπρόσθετα, δικά της, στοιχεία που θα έκαναν το μυθιστόρημα να ξεφύγει από τα στενά όρια των μυθολογικών αναφορών. Αξίζει, πάντως, να σημειωθεί πως το μυθιστόρημα αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον μετά τη μέση, όταν πλέον εστιάζει στις ενήλικες ζωές της Αριάδνης και της Φαίδρας. Τέλος, υπήρχαν και ορισμένα κενά στην πλοκή, όπως ο λόγος για τον οποίο ο Θησέας εγκατέλειψε την Αριάδνη στο νησί της Νάξου. Τον ανάγκασε ο Διόνυσος, όπως αναφέρεται σε αρκετούς μύθους, ή ήταν αυτή εξ αρχής η δική του πρόθεση – όπως αφήνεται να εννοηθεί και στο βιβλίο, ίσως για να τονιστεί η σκοτεινή φύση του ήρωα; Είναι κάπως παράξενο που η συγγραφέας παρέλειψε να δώσει μία απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα που, τελικά, έχει ως αποτέλεσμα να θυματοποιήσει ακόμα περισσότερο τον χαρακτήρα της Αριάδνης.
Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα αξιοπρεπές βιβλίο που ωστόσο δε θα ξαναδιάβαζα. Παρόλα αυτά, θα το πρότεινα κυρίως σε όσους δεν είναι τόσο εξοικειωμένοι με την ιστορία της Αριάδνης και θα ήθελαν να μάθουν ορισμένα πράγματα γι’αυτή και τους επικρατέστερους μύθους γύρω από τη ζωή της.
Η Αριάδνη είναι της Jennifer Saint και κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Κάκτος.