Η δεκαετία του 1970 ξεχωρίζει, μεταξύ άλλων, για τα συγκροτήματα που αναδείχθηκαν κατά τη διάρκειά της. Οι μουσικές μπάντες της περιόδου καθόρισαν την μουσική της εποχής και την κατέστησαν διαχρονική με τα τραγούδια τους, ενώ τα περισσότερα απ’αυτά κατέκτησαν μια σημαντική θέση στο μουσικό στερέωμα. Πολλά τραγούδια εκείνης της εποχής τα ακούμε ως και σήμερα, τα χορεύουμε και βέβαια, διασκεδάζουμε μ’αυτά, τόσο λόγω της ρυθμικής μουσικής και των πρωτότυπων στίχων τους, όσο και εξ αιτίας των μοναδικών φωνών που τα ερμήνευσαν. Πόσες, ωστόσο, από εκείνες τις μπάντες θυμόμαστε και συζητάμε συχνά ως και σήμερα; Όχι όλες, μα σίγουρα οι Queen είναι μία απ’αυτές.
Οι Queen, αναμφίβολα, κατατάσσονται στα θρυλικά συγκροτήματα με την πορεία και την ιστορία τους να είναι ιδιαιτέρως γνωστά στο ευρύ κοινό, τόσο λόγω του καλλιτεχνικού επιπέδου και της διαχρονικής μουσικής τους, όσο και λόγω του εκρηκτικού Freddie Mercury που υπήρξε ο τραγουδιστής του συγκροτήματος από τη γένεσή της μπάντας το 1970 ως και τον θάνατο του ίδιου, το 1992.
Το 2018, κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες το Bohemian Rhapsody, μια ταινία – αφιέρωμα στο συγκρότημα και τη ζωή του Freddie Mercury που, αν μη τι άλλο, κατάφερε να υπενθυμίσει όμορφες στιγμές στους παλιούς, αλλά και να διδάξει την ιστορία του συγκροτήματος και κάποιες από τις χαρακτηριστικές στιγμές του στους νεότερους. Είναι γεγονός πως η παραγωγή της ταινίας αντιμετώπισε και ξεπέρασε πολλές δυσκολίες μέχρι να φτάσει στην προβολή της στις κινηματογραφικές αίθουσες, πράγμα ευκόλως αντιληπτό, αν σκεφτείτε ότι η δημιουργία της βρισκόταν στα σκαριά ήδη από το 2013. Πέραν των καθυστερήσεων, η ταινία συνάντησε και ορισμένες αλλαγές, όπως αυτή του πρωταγωνιστή, με τον Rami Malek ν’αναλαμβάνει τελικά τον ρόλο του Freddie Mercury, αλλά και του σκηνοθέτη, αφού λίγο πριν από την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, ο Bryan Singer (γνωστός για τους X-MEN) απολύθηκε λόγω διαφόρων προβλημάτων που αντιμετώπιζε με την παραγωγή και την θέση του πήρε ο Dexter Fletcher, ο οποίος ανέλαβε την ολοκλήρωση της ταινίας.
Βέβαια, η ταινία, παρά την νοσταλγική διάθεση και τις ενδιαφέρουσες πληροφορίες που παρέχει για την μουσική πορεία του συγκροτήματος, παραμένει ουσιαστικά μέτρια. Αυτό οφείλεται τόσο σε τεχνικές αδυναμίες και ‘’παρασπονδίες’’ (λόγω και της σκηνοθετικής αλλαγής), όσο και την κατεύθυνση προς την οποία κινήθηκε το σενάριο.
Σε πολλά επίπεδα, η ταινία παραμένει επιφανειακή. Παρά το γεγονός ότι αφορά περισσότερο τη βιογραφία του Mercury, παρά το συγκρότημα των Queen, δε βλέπουμε καμία αναφορά στην παιδική ηλικία του καλλιτέχνη στη Ζανζιβάρη, στο πως προέκυψε το ενδιαφέρον του για την μουσική ή τους τρόπους με τους οποίους δούλεψε για να γίνει καλύτερος και να εξασκήσει τη φωνή του. Από την άλλη, το σενάριο δείχνει να μην εμβαθύνει σε κάποια από τα ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται το φιλμ. Για παράδειγμα, η σεξουαλικότητα του Mercury αντιμετωπίζεται με αμηχανία, ενώ αγνοείται παντελώς ο τρόπος που αυτή καθόρισε τις μουσικές κατευθύνσεις, αλλά και τη σκηνική παρουσία του ίδιου κατά τις δεκαετίες των 1970 & 1980, παρά το γεγονός πως θα ήταν ένα θαυμάσιο ζήτημα για εξερεύνηση. Έπειτα, καίρια ζητήματα που αφορούν στιγμές του συγκροτήματος, σχέσεις του Mercury, αλλά και τη γενικότερη κοσμοθεωρία του, καθώς και τη δυναμική μεταξύ των μελών του συγκροτήματος αντιμετωπίστηκαν με γρήγορες εναλλαγές σκηνών και ελλιπείς διαλόγους που, τελικά, δε βοήθησαν στη διαμόρφωση μιας σφαιρικής άποψης για την προσωπικότητα του σπουδαίου τραγουδοποιού. Επίσης, στη διάρκεια της ταινίας, πολλοί έχουν εντοπίσει συγκεκριμένες σκηνές που, λόγω του μοντάζ τους, καθιστούν τη θέασή τους δύσκολη, πράγμα το οποίο παραδέχτηκε και ο D. Fletcher, λέγοντας ότι οφείλεται στην σκηνοθετική αλλαγή.
Είναι, όμως, αυτοί οι λόγοι αρκετοί για να μη δει κανείς την ταινία; Μάλλον όχι, αφού παρά τις όποιες αδυναμίες της, παραμένει μια ταινία που αντιμετωπίζει τον καλλιτέχνη, αλλά και την μουσική ιστορία του συγκροτήματος με σεβασμό. Η ερμηνεία του R. Malek είναι εμβληματική, αφού ο ηθοποιός ανταποκρίνεται στην πρόκληση της ενσάρκωσης του Freddie Mercury με εξαιρετική επιτυχία και μαεστρία. Ο Malek καταφέρνει να θυμίζει τον τραγουδιστή σε ποικίλες πτυχές του – όχι μόνο εμφανισιακά, αλλά και ως σκηνική παρουσία και σαν προσωπικότητα, τουλάχιστον με βάση όσα κι εμείς γνωρίζουμε και σε κάποιο βαθμό, φανταζόμαστε για τον Mercury. Επιτυχημένη παραμένει και η επιλογή των υπόλοιπων ηθοποιών , με τον Gwilym Lee στον ρόλο του Brian May (ο κιθαρίστας του συγκροτήματος), τον Ben Hardy στον ρόλο του Roger Taylor (τύμπανα) και τον Roger Taylor στον ρόλο του John Deacon (ο μπασίστας). Βλέπουμε, επίσης, ορισμένες αξιοσημείωτες καλλιτεχνικές στιγμές του συγκροτήματος, όπως είναι η δημιουργία του εμβληματικού τραγουδιού Bohemian Rhapsody.
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα είναι και η διαχείριση του συναισθήματος, με τη ταινία να τηρεί λεπτές και σωστές ισορροπίες. Τόσο οι κωμικές, όσο και οι δραματικές σκηνές έχουν τη χρησιμότητά τους στη ροή της συγκεκριμένης ταινίας. Οι κωμικές σκηνές έρχονται να αναδείξουν τη στενή σχέση ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος, αλλά και την προσωπικότητα του ίδιου του Mercury, ενώ οι δραματικές, που προς τιμήν τους δεν υποκύπτουν σε μελοδραματισμούς, δείχνουν στοιχεία του ψυχισμού του Mercury και οδηγούν, βέβαια, αριστοτεχνικά στο πρόωρο τέλος του καλλιτέχνη.
Συνολικά, η ταινία αποκτά έναν έντονο δυναμισμό κατά την τελευταία πράξη της που έρχεται να οδηγήσει, αν και λίγο άτσαλα, στην τελική σκηνή που αναπαριστά τη θρυλική συναυλία των Queen στο γήπεδο του Webley, τον Οκτώβριο του 1986. Τα γυρίσματα της συγκεκριμένης σκηνής ήταν εξαιρετικά δύσκολα και χρειάστηκαν γι’αυτά πολλές κάμερες και ένα ειδικά διαμορφωμένο studio, ωστόσο καταφέρνει τελικά να ενισχύσει τη συγκινησιακή φόρτιση του θεατή και να δημιουργήσει ένα όμορφο «κλείσιμο» για τη ταινία και τον ίδιο τον Mercury, χωρίς να καταπιαστεί με τις δύσκολες, λόγω της ασθένειας, τελευταίες στιγμές του τραγουδιστή.
Παρά τον σχετικά χαμηλό προϋπολογισμό της (50 εκατομμύρια δολλάρια), η ταινία σημείωσε σημαντική εισπρακτική επιτυχία με τα παγκόσμια κέρδη της να αγγίξουν τα 900 εκατομμύρια δολλάρια. Η ταινία κέρδισε 4 όσκαρ και μεταξύ αυτών ήταν και το Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου για τον R. Malek.
Συμπερασματικά, αν είστε θαυμαστές των Queen, η ταινία δεν θα σας απογοητεύσει, αλλά ίσως να θέλατε να δείτε περισσότερα απ’αυτή. Είναι, σε κάθε περίπτωση, μια όμορφη ταινία, με νοσταλγική διάθεση, πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία και ιδιαιτέρως εντυπωσιακές ερμηνείες που σίγουρα θα σας ψυχαγωγήσει.
Τέλος, οι πραγματικοί Queen μπορεί να μην είχαν κανένα μερίδιο από τα κέρδη της ταινίας, ωστόσο είναι γεγονός πως το ενδιαφέρον του κοινού για την μουσική τους ανανεώθηκε σημαντικά μετά από την προβολή της.
