Τους τελευταίους μήνες, το βιβλιοπωλείο των μικρών θαυμάτων αποτελεί ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα μυθιστορήματα στη χώρα μας. Πληθώρα αναγνωστών το έχει αγαπήσει και όχι άδικα, αφού πρόκειται για ένα βιβλίο με συμπαθητικούς ήρωες και αισιόδοξο πνεύμα, που διαβάζεται γρήγορα και ευχάριστα. Πρόκειται, ακόμα, για ένα μυθιστόρημα που εντάσσεται στην κατηγορία feelgood.
Σε αυτό το σημείο, αξίζει να σταθούμε για λίγο στον όρο feelgood που, έχω την εντύπωση, εμφανίστηκε σχετικά πρόσφατα. Αφορά βιβλία, ταινίες, σειρές που έχουν ως βασικό τους στόχο να μας κάνουν να αισθανθούμε καλά, να μην στεναχωρηθούμε και να μην μπούμε ιδιαίτερα σε σκέψεις. Αυτό γίνεται είτε μέσω του χαρούμενου τέλους, είτε μέσα από την αισιόδοξη οπτική του κεντρικού ήρωα ακόμα κι όταν όλα πηγαίνουν στραβά στο φανταστικό του σύμπαν, ή από το γεγονός ότι τίποτα δεν πηγαίνει στραβά καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Αυτή η τάση φαίνεται πως κάνει θραύση τον τελευταίο καιρό, έπειτα από χρόνια επιστημονικής φαντασίας, δακρύβρεχτων κομεντί και δυστοπικών ταινιών και δικαίως – ειδικά αν αναλογιστούμε την πανδημία και τα επακόλουθά της που μας ταλανίζουν εδώ και περίπου μια τριετία.
Το μυθιστόρημα της Monica Gutierrez κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2017, αλλά αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό κατά την περίοδο της πανδημίας. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες ανά τον κόσμο και να αγαπηθεί ευρέως από το αναγνωστικό κοινό.
Η ιστορία εκτυλίσσεται στο βροχερό και υποβλητικό Λονδίνο κι έχει ως κεντρική ηρωίδα την νεαρή αρχαιολόγο, Άγκνες Μαρτί. Η Άγκνες, έχοντας κουραστεί από την ολιγόμηνη απασχόλησή της σε ανασκαφές, αποφασίζει να αφήσει την πόλη της, την πολύχρωμη Βαρκελώνη για να ζήσει στο μάλλον μουντό Λονδίνο. Ονειρεύεται να εργαστεί σε ένα από τα πολλά μουσεία της πόλης, ωστόσο σύντομα η πραγματικότητα την «προσγειώνει» απότομα. Η ανεργία και ο τραπεζικός της λογαριασμός που αδειάζει τη βάζουν σε σκέψεις να επιστρέψει στην πατρίδα της, παρά την μαγεία της βρετανικής πρωτεύουσας και τη συμπαθέστατη συγκάτοικό της που της συμπαραστέκεται.
Παρόλα αυτά, όλα ανατρέπονται μία βροχερή μέρα, όταν τα βήματά της την οδηγούν προς αναζήτηση καταφυγίου στο βιβλιοπωλείο Moonlights Books, του οποίου ο ιδιοκτήτης συμπτωματικά αναζητά υπάλληλο. Το Moonlights Books δεν μοιάζει με τα υπόλοιπα βιβλιοπωλεία του κόσμου. Ξεχωρίζει για τον ιδιόρρυθμο ιδιοκτήτη του, τον κύριο Λίβινγκστον, τον γυάλινο θόλο του και τον πανέξυπνο θαμώνα του, Όλιβερ Τουίστ, ένα χαρισματικό αγόρι που ονειρεύεται να γίνει αστροναύτης.
Στο βιβλιοπωλείο του κυρίου Λίβινγκστον, η ζωή της Άγκνες αλλάζει σταδιακά. Έρχεται κοντά με τον ιδιαίτερο ιδιοκτήτη του βιβλιοπωλείου, τους πελάτες του, αλλά και τον φανταστικό κόσμο της λογοτεχνίας. Αρχίζει να ονειρεύεται ξανά και να απολαμβάνει τη ζωή στο Λονδίνο.
Όταν ένα πολύτιμο βιβλίο εξαφανίζεται από την προθήκη του βιβλιοπωλείου, η ιστορία αποκτά διαστάσεις αστυνομικού μυστηρίου. Ένας νεαρός επιθεωρητής, ο Τζον Λόκγουντ, αναλαμβάνει να επιλύσει την υπόθεση και η Άγκνες νιώθει κάτι πρωτόγνωρο με το που τον αντικρίζει.
Το βιβλιοπωλείο των μικρών θαυμάτων είναι, καταρχήν, ένα τρυφερό ανάγνωσμα. Υμνεί την αγάπη, τη φιλία, τον έρωτα, τη λογοτεχνία, τις αλλαγές και είναι οπωσδήποτε ένα μυθιστόρημα που είναι ικανό να προσφέρει στον αναγνώστη μία αίσθηση ελπίδας, αλλά και να εκφράσει ένα πνεύμα αισιοδοξίας. Ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας της Άγκνες ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την κοπέλα της διπλανής πόρτας, αφού αντιπροσωπεύει ένα χαρακτήρα σε νεαρή ηλικία με όνειρα και φιλοδοξίες, που ωστόσο πασχίζει για να βρει το δρόμο της κόντρα στις δυσκολίες (οικονομικές και όχι μόνο) της ζωής. Από το σύνολο των χαρακτήρων, κατά τη γνώμη μου, ο χαρακτήρας του Έντουαρντ είναι εκείνος που φαίνεται να μην βρίσκει αντιπροσωπευτική έκφραση στην πραγματικότητα. Στο βιβλίο, ο Έντουαρντ φαίνεται να κινείται μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, χωρίς να επηρεάζεται ιδιαίτερα από όσα συμβαίνουν γύρω του, ενώ βρίσκει την πραγματική του έκφραση στα λόγια και τις ιστορίες σπουδαίων λογοτεχνών.
Συμπερασματικά, το βιβλιοπωλείο των μικρών θαυμάτων είναι ένα φρέσκο ανάγνωσμα, ικανό να μας φτιάξει τη διάθεση, να μας κάνει να γελάσουμε κι ακόμα ίσως να «αναστήσει» τον ρομαντισμό μας, σε περίπτωση που αυτός βρίσκεται σε χειμερία νάρκη. Διαβάζοντας και ακούγοντας κριτικές, κάποιοι απογοητεύτηκαν από το υπερβολικά -too good to be true- καλό τέλος του βιβλίου. Προσωπικά, αυτό δεν με ενόχλησε, αφού θεωρώ λογικό ένα μυθιστόρημα που προσδιορίζεται ως feelgood να κινηθεί σε μία τέτοια, έστω και κάπως προβλέψιμη, κατάληξη. Το μοναδικό σημείο που κάπως με ενόχλησε κατά την ανάγνωση του βιβλίου ήταν οι διάλογοι και ειδικότερα από την μέση του μυθιστορήματος και μετά. Δεν μου φάνηκαν ιδιαίτερα αληθοφανείς και ρεαλιστικοί, ενώ θα έλεγα πως σε κάποια σημεία έφταναν να είναι ως και υπερβολικά πομπώδεις.
Παρόλα αυτά, είναι ένα μυθιστόρημα που πιθανώς θα ξαναδιάβαζα στο μέλλον, ειδικά αν βρισκόμουν σε μία περίεργη ή στενάχωρη περίοδο και ήθελα να νιώσω καλύτερα.