Λόγω έρωτα

Το προτεκτοράτο της φθοράς

1

Αν κλείσω τα μάτια μου και για λίγο σε σκεφτώ, τότε θ’αρχίσω να πιστεύω πως δεν έφυγες ποτέ.
Όλα τ’άλλα ήταν ψεύτικα. Ο τελευταίος χρόνος, να, δε συνέβη ποτέ.
Τα ρούχα σου είναι ακόμη στη ντουλάπα μου, τα βιβλία σου ανάμεσα στα δικά μου
το μαξιλάρι σου στην ίδια θέση, σε περιμένει κάθε βράδυ να γυρίσεις από τη δουλειά.
Εγώ ποτέ δεν άλλαξα σπίτι, ποτέ δεν έφυγα σαν κυνηγημένη, ποτέ δεν νεκρώθηκαν τα συναισθήματά μου, ποτέ δε σ’έχασα – ψέματα, όλα αυτά ήταν ψέματα.
Κι αν καταφέρω και συγκεντρωθώ…

θα μυρίσω στον αέρα το βαρύ σου άρωμα
θα ακούσω το γέλιο σου μες τη σιωπή
θα δω τη φιγούρα σου να κάθεται δίπλα μου στον καναπέ
θα μοιραζόμαστε την ίδια κουβέρτα
θα κρυφοκοιτάζω από το βιβλίο σου
θα σχολιάζεις τα πάντα γύρω σου με ειρωνεία

κι εγώ θα γελάω.
Έτσι έγινε και την άλλη φορά. Εμφανίστηκες από το πουθενά.

Διάβαζα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 1.388 επιπλέον λέξεις

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s