Το σημερινό αφιέρωμα του ARTville αφορά τη ζωή και την καριέρα της πανέμορφης ηθοποιού Anna Karina. Οι περισσότεροι τη γνωρίζουν σαν την κινηματογραφική μούσα του Ζαν-Λυκ Γκοντάρ, αλλά κι ως ένα ένα από τα χαρακτηριστικότερα σύμβολα του γαλλικού νέου κύματος (Nouvelle Vague). Είναι γεγονός πως η ηθοποιός κατάφερε να σημαδέψει με μοναδικό τρόπο τη δεκαετία του 1960 και άφησε το δικό της στίγμα.
Η Anna Karina, μπορεί να έγινε γνωστή ως ηθοποιός, ωστόσο τα ενδιαφέροντά της επεκτείνονταν πέρα από την υποκριτική, αφού ασχολήθηκε, επίσης, τόσο με τη σκηνοθεσία και τη σεναριογραφία, όσο και με την μουσική και το τραγούδι. Γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1940 στην Κοπεγχάγη και είναι δανο-γαλλικής καταγωγής. Το πραγματικό της όνομα είναι Hanne Karin Blarke Bayer, ενώ σαν παιδί βίωσε ιδιαιτέρως δύσκολες καταστάσεις. Ο πατέρας της εργαζόταν ως καπετάνιος, ωστόσο παράτησε την οικογένειά τους όταν εκείνη ήταν ακόμη μωρό κι έτσι, εκείνη έχασε κάθε επαφή μαζί του. Την μεγάλωσαν οι παππούδες της τα πρώτα 4 χρόνια της ζωής της και πέρασε τα αμέσως επόμενα χρόνια με ανάδοχες οικογένειες, ώσπου στα 8 της βρέθηκε να ζει ξανά με την μητέρα της και τον καινούριο της σύζυγο. Όπως ήταν φυσικό, η Anna ως παιδί και έφηβη αντιμετώπιζε συναισθηματικές δυσκολίες, αφού ένιωθε πως μεγάλωνε παρατημένη, χωρίς αγάπη από την μητέρα της. Γι’αυτό άλλωστε κι είχε έντονες τάσεις φυγής. Ήδη από τα παιδικά της χρόνια ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός. Στην ηλικία των 14 εγκατέλειψε το σχολείο κι έκανε διάφορες δουλειές προκειμένου να εξασφαλίσει ορισμένα χρήματα, ώστε να μπορέσει κάποια στιγμή να αφήσει την οικογένειά της. Μάλιστα, εκείνα τα χρόνια κατάφερε κι έπαιξε κάποιους μικρούς ρόλους στον κινηματογράφο, ωστόσο η κατάσταση στο σπίτι ήταν πολύ άσχημη κι επιβάρυνε τη ψυχολογία της. Τα πράγματα εκτροχιάστηκαν όταν ο, δεύτερος πια, πατριός της τη χτύπησε κι έτσι, εκείνη αποφάσισε να φύγει για το Παρίσι, μόλις με 15 δολλάρια στην κατοχή της. Ήλπιζε πως εκεί θα έβρισκε κάποιους ηθοποιούς που γνώριζε από τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα.
Η κατάσταση στο Παρίσι ήταν δύσκολη, αφού εκείνη δεν ήξερε παρά ελάχιστα γαλλικά κι είχε φτάσει στο σημείο να μη διαθέτει χρήματα ούτε για φαγητό. Μια μέρα, ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν προς το καλύτερο, όταν έκατσε στα σκαλιά του Les Deux Magots, του παρισινού καφέ που είχε κάνει διάσημο τον Jean-Paul Sartre. Εκεί την είδε η Catherine Harlé, μία ατζέντης μοντέλων και τη ζήτησε για μία φωτογράφιση για γνωστό περιοδικό μόδας. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, η Karina κατάφερε κι έγινε πασίγνωστο μοντέλο με τις φωτογραφίες της να κοσμούν πολλά γνωστά περιοδικά, όπως το Elle. Εκείνη την εποχή, η Coco Chanel τη γνώρισε και τη ‘’βάφτισε’’ με το όνομα με το οποίο καθιερώθηκε στα καλλιτεχνικά δρώμενα. Στο μεταξύ, η Karina κατόρθωσε να βελτιώσει σημαντικά τα γαλλικά της παρακολουθώντας ταινίες στους κινηματογράφους.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ο Godard, κατά τη διάρκεια του casting για το Χωρίς ανάσα (Breathless), είδε την Karina σε ένα διαφημιστικό και τη ζήτησε για ένα μικρό ρόλο. Ωστόσο, η πρώτη τους συνάντηση ήταν επεισοδιακή αφού εκείνος της ζήτησε να κάνει γυμνό, εκείνη αρνήθηκε κι έτσι, καυγάδισαν. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η Karina να αποχωρήσει και να μην παίξει σε εκείνη τη ταινία. Τα πράγματα, ωστόσο, άλλαξαν το 1959, όταν ο Γάλλος σκηνοθέτης ζήτησε την Anna για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στη ταινία Ο Μικρός Στρατιώτης (Le Petit Soldat). Η Karina, βέβαια, ήταν ακόμα ανήλικη, γι’αυτό και χρειαζόταν να υπογράψει το συμβόλαιο η μητέρα της που βρισκόταν στην Κοπεγχάγη και με την οποία δεν είχε σχεδόν καθόλου επαφές. Τελικά, η Anna κατάφερε να την πείσει να υπογράψει και τα γυρίσματα της ταινίας ξεκίνησαν κανονικά.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, o Godard και η Karina ερωτεύτηκαν κι εκείνος της εξομολογήθηκε τα αισθήματά του με εκείνη να ενδίδει, παρά το γεγονός πως εκείνη την περίοδο ήταν με έναν άλλο ηθοποιό. Έτσι, ξεκίνησε ένα ειδύλλιο μεταξύ τους. Είναι, βέβαια, γεγονός πως η σχέση τους είχε εξ αρχής προβλήματα, αφού ο Γκοντάρ ήθελε η Anna να εγκαταλείψει την υποκριτική και να αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας.
Ο Μικρός Στρατιώτης απέτυχε εισπρακτικά, ωστόσο η Karina ξεχώρισε τόσο για την ομορφιά, όσο και για τις υποκριτικές της ικανότητες. Το Une femme est une femme (ελλ. μτφ.: Η κυρία θέλει έρωτα) αποτελεί μία από τις γνωστότερες ταινίες του κινηματογραφικού ζευγαριού, ωστόσο τα γυρίσματά της πραγματοποιήθηκαν σε μία ιδιαιτέρως ταραχώδη περίοδο για τη σχέση τους. Μάλιστα, ο Godard είχε ήδη γράψει το σενάριο της ταινίας, αλλά δε δίστασε να το εμπλουτίσει με αυθεντικά στοιχεία και περιστατικά από τη σχέση του με την Karina.
Το ζευγάρι τελικά παντρεύεται το 1961, ενώ η Karina είναι έγκυος, με δύο τελετές. Η πρώτη πραγματοποιήθηκε στη γενέτειρα της ηθοποιού και η δεύτερη στο Παρίσι, η οποία, μάλιστα, ήταν ανοιχτή για τους φίλους των καλλιτεχνών, αλλά και τους δημοσιογράφους. Ωστόσο, η Karina μετά από λίγο καιρό απέβαλλε και ο Godard, νιώθοντας πως δεν μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση, ανέθεσε τη φροντίδα της συζύγου του σε ένα φιλικό τους ζευγάρι κι εκείνος έφυγε για λίγο καιρό από το Παρίσι.
Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς η Karina ξεκινάει γυρίσματα σε μια ταινία που δε φέρει τη σφραγίδα του Godard – ο λόγος για το Μάτια γεμάτα ήλιο (Le soleil dans l’oeil) σε σενάριο και σκηνοθεσία του Jacques Bourdon. Στα γυρίσματα της συγκεκριμένης ταινίας δημιουργήθηκε ένα τρυφερό ειδύλλιο ανάμεσα σε εκείνη και τον συμπρωταγωνιστή της, Jacques Perrin. Τότε, η Anna αποφάσισε να πάρει διαζύγιο από τον Godard, ωστόσο εκείνος δε το δέχτηκε αντιδρώντας ακραία. Αυτό οδήγησε την Karina σε μια απόπειρα αυτοκτονίας με βαρβιτουρικά κι έθεσε, έτσι, σε μεγάλο κίνδυνο τη ζωή της.
Ωστόσο, το ζευγάρι τα ξαναβρίσκει το 1962 και λίγο μετά ξεκινούν γυρίσματα για την επόμενη κοινή τους ταινία, το Ζούσε τη ζωή της (Vivre sa vie). Είναι γεγονός ότι πρόκειται για μια ταινία – σταθμό τόσο για εκείνη, όσο και για εκείνον. Ουσιαστικά, η υπόθεση της ταινίας αγγίζει τα όρια της τραγωδίας, αφού καταδεικνύει με ωμό τρόπο την κατάπτωση μιας γυναίκας αρχικά στην πορνεία και τελικά στο φόνο. Ο Godard ήλπιζε πως μια πιθανή επιτυχία του εγχειρήματος θα του έφερνε ευτυχία τόσο σε επαγγελματικό, όσο και σε προσωπικό επίπεδο, αφού αφενός ήθελε να αναδείξει το ταλέντο της Karina κι αφετέρου να σώσει το γάμο του. Η αλήθεια είναι πως η ερμηνεία της Karina ήταν πολύ καλή, αλλά η ίδια μίσησε τη ταινία θεωρώντας πως ο Godard απεικόνισε επίτηδες στο φακό μια πολύ άσχημη εκδοχή του εαυτού της. Η ίδια, μάλιστα, θεώρησε πως η ταινία αυτή σηματοδότησε την αρχή του χωρισμού τους.
Την ίδια χρονιά, η Anna καταφέρνει να εκπληρώσει μια άλλη της μεγάλη φιλοδοξία αφού παίζει για πρώτη φορά στο θέατρο. Το έργο δεν ήταν άλλο από μια διασκευή του H Μοναχή (The Nun) του Diderot. Η ίδια, μάλιστα, δούλεψε σκληρά για να καταφέρει να πάρει αυτό το ρόλο κάνοντας εντατικά μαθήματα ορθοφωνίας, προκειμένου να βελτιώσει την προφορά της. Για την ερμηνεία της στη συγκεκριμένη παράσταση, η Κarina κέρδισε αρκετά βραβεία και απέσπασε πολλά κομπλιμέντα.
Τελικά, στα τέλη του 1963 το ζευγάρι αποφασίζει να χωρίσει. Η Karina διαπράττει μια ακόμα απόπειρα αυτοκτονίας τον επόμενο χειμώνα, κάτι που είχε ως επακόλουθο την εισαγωγή της στο ψυχιατρείο. Παρόλα αυτά, μέσα στην ίδια χρονιά το καλλιτεχνικό ζευγάρι ξεκινάει γυρίσματα για την καινούρια ταινία του Godard, Band of Outsiders (Bande à part). Η ερμηνεία της ηθοποιού είναι συγκλονιστική με την παρουσία της να αφοπλίζει, παρά το γεγονός πως κατά την ίδια περίοδο δίνει μια δύσκολη μάχη με την κατάθλιψη. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαίο το γεγονός πως αργότερα η ίδια θα παραδεχθεί πως η συγκεκριμένη ταινία της έσωσε τη ζωή.
Την περίοδο εκείνη, ο Godard και η Karina επανασυνδέθηκαν, ωστόσο αυτό δεν έμελλε να διαρκέσει για πολύ. Η ηθοποιός, κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας Ο κλέφτης του Τιμπιδάμπο (Le voleur de Tibidabo), έκανε δεσμό με το σκηνοθέτη και συμπρωταγωνιστή της Maurice Ronet κι έτσι το ζευγάρι αποφασίζει να πάρει διαζύγιο. Παρόλα αυτά, η καλλιτεχνική συνεργασία τους δε σταματά εκεί αφού λίγο αργότερα συνεργάζονται για τη ταινία επιστημονικής φαντασίας, Alphaville (1965), όπου οι σχέσεις μεταξύ τους είναι αρκετά καλές με τα αισθήματά και των δύο να διατηρούνται ακόμη ζωντανά. Ωστόσο, κατά την ίδια χρονιά, στα γυρίσματα του Ο τρελός Πιερό (Pierrot le Fou), το κλίμα ανάμεσά τους είναι αρκετά τεταμένο και μετά βίας μιλάνε.
Στα επόμενα χρόνια, η Karina συνεχίζει την κινηματογραφική της καριέρα μακριά από τον Γκοντάρ με τη ταινία The Camp Followers (Le Soldatesse – 1965) του Valerio Zurlini, αλλά και την κινηματογραφική μεταφορά της Μοναχής (1966), που είχε παίξει λίγα χρόνια νωρίτερα στο θέατρο, σε σκηνοθεσία Jacques Rivette. Το καλοκαίρι του 1966, σημειώνεται η τελευταία μεγάλη κινηματογραφική συνεργασία ανάμεσα σε Karina και Godard με τη ταινία Made in Usa.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Karina δούλεψε εκτός Γαλλίας και σε συνεργασία με πολλούς διάσημους σκηνοθέτες κάνοντας αξιόλογες ταινίες που απέσπασαν θετικές κριτικές. Το 1968 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά με τον Pierre Fabre, ωστόσο ο γάμος τους τελείωσε το 1973. Εκείνη τη χρονιά, η Karina έκανε το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με τη ταίνια Vivre ensemble, η οποία κατάφερε να αποσπάσει ποικίλες κριτικές.Το 1978 επέστρεψε στο θέατρο με το έργο Il fait beau jour et nuit και παντρεύτηκε για τρίτη φορά με τον Daniel Duval, από τον οποίο πήρε διαζύγιο το 1981. Το 1982 παντρεύτηκε για τέταρτη και τελευταία φορά τον Denis Berry, μα ο γάμος τους έμελλε να διαλυθεί μετά από δώδεκα χρόνια.
Στα επόμενα χρόνια, μέχρι και σήμερα, η Anna Karina, πέρα από τον κινηματογράφο, έχει ασχοληθεί με την μουσική ηχογραφώντας CD και κάνοντας ορισμένες ζωντανές εμφανίσεις, αλλά και με τη συγγραφή έχοντας γράψει και δημοσιεύσει δύο μυθιστορήματα.
